Jesteśmy najlepsi

Aktualności

Aenean sagittis mattis purus ut hendrerit. Mauris felis magna, cursus in venenatis ac, vehicula eu massa. Quisque nunc velit, pulvinar nec iaculis id, scelerisque in diam. Sed ut turpis velit. Integer dictum urna iaculis vestibulum finibus. Etiam tempus dictum rhoncus. Nam vel semper eros. Ut molestie sit amet sapien vitae semper. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas. 

11 września 2020

Nigdy nie przegrałem żadnej sprawy.

Zadzwoń do mnie: (+48) 733 888 178        

lub napisz:  adamkloszewski@o2.pl        

     magister prawa Adam Kłoszewski

Alienacja Rodzicielska jest przestępstwem

Stowarzyszenie Luka w Prawie

Dziennikarskie nagrywanie policjantów jest legalne

SARS-CoV-2 nie masz obowiązku zakrywania ust i nosa

Psychopacie nie można przypisać winy

Klauzula RODO

Crisis-Consulting.pl

Portal Podatkowy

Rzecznik Praw Obywatelskich

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Portal ZUSNPI

e-PUAP

e-Sąd

Urząd do Spraw Cudzoziemców

Prokuratura Krajowa

Doradca Prawny

SARS-CoV-2 odszkodowania za wymuszanie podporządkowania się niekonstytucyjnym przepisom rozporządzeń

Mój profil facebook'owy

COVID-STOP

DARMOWE PDF-Y

(KLIKNIJ)

Polskie prawo przewiduje kilka możliwości dochodzenia od sprawcy przestępstwa odszkodowania za szkodę majątkową lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zarówno w postępowaniu karnym jak i w cywilnym.

W sprawie o każde przestępstwo powodujące szkodę lub krzywdę, pokrzywdzony może złożyć wniosek o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę już na etapie postępowania karnego. Możliwość taką przewiduje art. 46 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. nr 88, poz. 553 z późn. zm.):

§ 1. W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2. Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z nich.

§ 3. Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie § 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.

W przypadku złożenia wniosku o zasądzenie tych środków Sąd zobligowany jest rozstrzygnąć go. Sąd może również orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego. Niepotrzebne jest do tego składanie żadnego dodatkowego wniosku.

W postępowaniu cywilnym odszkodowanie lub zadośćuczynienie dochodzi się od sprawcy przestępstwa na zasadzie odpowiedzialności deliktowej. Art. 415 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) stanowi, iż Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Odpowiedzialność deliktowa jest pojęciem związanym z popełnieniem czynu niedozwolonego (tzw. deliktu). Zgodnie z terminologią prawną, sam fakt wyrządzenia szkody powoduje, że zachodzi wtedy między sprawcą a poszkodowanym stosunek prawny. Skutkiem tego, jest to, że sprawca musi naprawić szkodę, co może wiązać się z koniecznością przywrócenia stanu poprzedniego, zapłacenia odszkodowania, zadośćuczynienia albo świadczenia renty.

Art. 415 k.c. wyraźnie odnosi się do zasady winy. Jest to jedna z zasad odpowiedzialności funkcjonujących w prawie cywilnym. Opiera się ona na idei, wedle której jeżeli ktoś swoim zachowaniem wyrządza komuś szkodę, musi ją wyrównać poszkodowanemu i ponieść konsekwencje swojego czynu. W przepisach prawnych nie znajdziemy definicji pojęcia „wina”. Odnosi się ono do elementów psychicznych towarzyszących sprawcy. Prawo cywilne w jego określeniu korzysta także z dorobku prawa karnego. Rozumie się przez nią niewłaściwą, naganną decyzję człowieka odnoszącą się do podjętego przez niego czynu. Pamiętajmy, że ponosić może ją osoba, która jest poczytalna i dojrzała, działająca z rozeznaniem. Kwestią sporną – w literaturze i doktrynie – jest, czy winę ponosi małoletni po ukończeniu lat 13. Pogląd, że małoletni który ukończył 13 lat, jest osobą dojrzałą w stopniu pozwalającym na ponoszenie winy wyraził Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 11.01.2001r. (IV CKN 1469/00) odnosząc się także do faktu, iż jest to domniemanie usuwalne.

Odwołując się do prawa karnego, także na gruncie prawa cywilnego wina może przybrać postać umyślnej i nieumyślnej. Pierwszy rodzaj winy oznacza, że sprawca chce popełnić dany czyn (wtedy posługujemy się pojęciem dolus directus) lub godzi się (dolus eventualis) na swoje zachowanie. Drugi z nich – określany także mianem niedbalstwa – oznacza, że sprawca nie dołożył należytej staranności. Art. 415 k.c., w związku z ogólną formułą, która została w nim użyta, odnosi się do obu postaci winy.

Nie ulega wątpliwości, że czyn zawiniony musi być także bezprawny. W nauce istnieje spór, co to tego, czy pojęcie bezprawności to składnik pojęcia winy, czy termin odrębny. Odnosząc się do poglądów nauki francuskiej można by skonstruować szerokie ujęcie winy (a więc obejmujące także bezprawność), jednakże w ostatnim okresie autorzy często owe pojęcia rozdzielają. Jednak pamiętajmy, że w ramach przywołanego przepisu – bez względu na ujęcie teoretyczne – w praktyce musi być to także czyn bezprawny. Istnieją także okoliczności wyłączające bezprawność. Będą to: obrona konieczna (czyli odparcie bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jakiekolwiek dobro własne lub innej osoby), stan wyższej konieczności (oznaczającego odwrócenie bez pośredniego niebezpieczeństwa grożącego ze strony zwierzęcia lub rzeczy), dozwolona samopomoc (przewidziana w przypadkach określonych w ustawie), zgoda poszkodowanego i wykonywanie własnych praw podmiotowych.

Odnosząc się do ciężaru dowodu okoliczności określonych w art. 415 k.c. należy sięgnąć do samego początku kodeksu cywilnego – mianowicie do art. 6 k.c.. Głosi on, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W tym przypadku będzie to więc poszkodowany. Musi on udowodnić przed sądem, że czyn sprawcy był zawiniony (i bezprawny). Jest to bardzo proste, bowiem zgodnie z art. 11 ustawy z 17 listopada 1964 Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43 poz. 296 z późn. zm.) stanowi, iż Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. (…). A nadto, musi przedstawić dowody na istnienie szkody i na związek przyczynowy pomiędzy nimi. Jeśli takich dowodów nie wykaże – nie uzyska wyroku, który mógłby go satysfakcjonować. Prawo cywilne formułuje jednak wiele domniemań prawnych, które ułatwiają poszkodowanemu proces dowodzenia.

Art. 415 k.c. zamieszony jest w tytule VI księgi III kodeksu cywilnego, a więc odnosi się do czynów niedozwolonych. Gdy chodzi o zakres podmiotowy przywołanego przepisu, należy mieć na względzie, że chodzi nie tylko o osoby fizyczne, w grę wchodzą także osoby prawne. Odnosząc się do samego czynu, chodzi o działalnie bądź zaniechanie i może być to nawet taka czynność jak zawarcie umowy, sprzedaż cudzej rzeczy czy sprzedaż rzeczy niebezpiecznej dla zdrowia lub życia.

Art. 415 k.c. pokazuje, że warto znać poglądy doktryny i pojęcia teoretyczne. Praktyka często nawiązuje do konstrukcji prawnych, które w takim wypadku trzeba dobrze rozumieć, by móc dochodzić swoich roszczeń.

DOCHODZENIE ODSZKODOWANIA OD SPRAWCY PRZESTĘPSTWA
18 sierpnia 2020